ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΣΤΡΙΩΤΗΣ «ΣΚΕΝΤΕΡΜΠΕΗΣ» - II. Η ΟΜΗΡΙΑ. E-mail
Ευρετήριο Άρθρου
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΣΤΡΙΩΤΗΣ «ΣΚΕΝΤΕΡΜΠΕΗΣ»
I. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
II. Η ΟΜΗΡΙΑ.
ΙΙΙ. Η ΕΠΟΠΟΙΪΑ.
V. ΟΙ ΣΥΜΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΠΟΙΟΙ ΗΣΑΝ
VΙ. Η ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΗ ΕΠΑΝΕΛΛΗΝΟΠΟΙΗΣΗ ΠΟΥ ΠΡΟΗΓΗΘΗΚΕ.
VΙΙ. H ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΑΞΙΑ ΚΑΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΤΟΥ «ΣΚΕ ΝΤΕΡΜΠΕΗ» ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ
Όλες οι Σελίδες

II. Η ΟΜΗΡΙΑ.
Ας πάρουμε λοιπόν, τά πράγματα από την αρχή.
O Γεώργιος Καστριώτης, γεννημένος τό έτος 1405 μ.Χ., ήταν ο νεώτερος (4oς κατά σειρά) γυιός τού Ιωάννη Καστριώτη, γόνου γνωστής από τά ιστορικά αρχεία Ελληνοβυζαντινής οικογένειας και στρατιωτικού άρχοντα, στίς αρχές τού 15ου αιώνα, τής Κρόιας ή Κρούγιας, πόλεως τής σημερινής μέσης Αλβανίας (λίγα χιλιόμετρα βόρεια τών Τιράνων) και τής γύρω από αυτήν περιοχής.
Ο μεσαιωνικός ιστορικός συγγραφέας «Σίλβιος Αινείας», ο οποίος δεν ήταν άλλος από τόν μετέπειτα Πάπα τής Ρώμης Πίο Β’ (14051464), όντας σύγχρονος τού Γεωργίου Καστριώτη και έχοντας σπάνια δυνατότητα συλλογής πληροφοριακών στοιχείων, τόσο γιά την εποχή του όσο και γιά προγενέστερα ιστορικά συμβάντα, επιβεβαιώνει ρητά ότι, οι Καστριώτες ήσαν Ελληνες Μακεδόνες και ότι πιό συγκεκριμένα κατάγονταν από τήν περιοχή τής Ημαθίας.
Πράγματι, ο παππούς τού Γεωργίου, ο Κωνσταντίνος Καστριώτης (ο οποίος φέρεται να απεβίωσε το έτος 1390 μ.Χ.), ιστορείται ως άρχοντας τών Μακεδονικών πόλεων Βέροιας και Καστοριάς, μία δε βάσιμη εκδοχή προελεύσεως τού επιθέτου του είναι η παραφθορά εκ τού «Καστ(ο)ριώτης».
Αλλά και στο παλαιότατο βιβλίο με τίτλο «The Historie of George Kastriot», πού εκδόθηκε στο Λονδίνο τό έτος 1594, αναφέρεται η Μακεδονία ως αρχική καταγωγή τών Καστριωτών και χαρακτηρίζεται ο πατέρας τού ήρωα, Ιωάννης Καστριώτης, ως «…Ελλην πρίγκηψ που ηγεμόνευσε στην Ηπειρο…».
[ Πρός επιβεβαίωση τών ανωτέρω, παραθέτουμε και το Aγγλικό κείμενο από το συγκεκριμένο βιβλίο :
«...George Castriot …surnamed Scanderbeg by the Turks, among when it was his lot to dwell many years, was the youngest son of a Grecian prince named john Castriot, who reigned in Epire, a country lying on the Gulf of Venice, and now called Albania ; which name is also …(«χάσμα»)… as well as that of Epire. The family of Castriot had its origin in Macedonia, and anciently ruled over Epire with renown…» κ.λπ. ]
Στο ίδιο βιβλίο αναφέρεται επίσης ότι, ο Γεώργιος Καστριώτης είχε και Σερβική καταγωγή από τήν μητέρα του Βοϊσάβα, η οποία ήταν Σέρβα πριγκίπισσα και η οικογένειά της («Tribalda») διέθετε μακραίωνες «ευγενείς περγαμηνές».
Ακόμη, τά ιστορικά στοιχεία μάς πληροφορούν ότι, ο Γεώργιος Καστριώτης, ύστερα από στρατιωτική ήττα τού πατέρα του Ιωάννη σέ πολεμική σύγκρουση με τούς Οθωμανούς Τούρκους, περί τό έτος 1428, παραδόθηκε ως όμηρος (μαζί μέ τούς τρείς μεγαλύτερους αδελφούς του), στόν Τούρκο Σουλτάνο Μουράτ Β' (1404  1451), ο οποίος βασίλευσε από το έτος 1422 μέχρι τον θάνατό του.
Οι Τούρκοι, όπως τό συνήθιζαν, υποχρέωσαν τούς νεαρούς Ηπειρώτες ομήρους σέ επίσημο εξισλαμισμό (τελετουργική διαδικασία πού περιελάμβανε και επώδυνη περιτομή…) αλλά ο εν λόγω Σουλτάνος, εντυπωσιασμένος από τήν ευρωστία, τήν ευφυϊα και τήν γενναιότητα τού συνομηλίκου του Γεωργίου Καστριώτη, ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα γιά τήν στρατιωτική αλλά και τήν ευρύτερη εκπαίδευσή του. (Iδέτε και Σαράντου Καργάκου : «Αλβανοί, Αρβανίτες, Ελληνες»  Εκδ. Ι.Σιδέρης  Αθήνα 2000.)
Στήν αυλή τού Οθωμανού Σουλτάνου, ο Γεώργιος Καστριώτης διακρίθηκε τόσο σέ ηρωϊσμό (μεταξύ άλλων κατορθωμάτων του αναφέρεται ότι μονομάχησε μέ έναν θηριώδη και προκλητικό Σκύθη, αρχηγό μισθοφόρων, τόν οποίο κατέκοψε μέ τό σπαθί του, αποσπώντας τόν θαυμασμό και τήν εύνοια τού Σουλτάνου…), όσο και γιά τήν στρατιωτική του ιδιοφυϊα όταν, ως συναρχηγός σημαντικής εκστρατείας στην Μικρά Ασία εναντίον τού επίσης Τούρκου ηγεμόνα τής Καραμανίας, τον κατανίκησε, επιδεικνύοντας σπάνιες στρατηγικές ικανότητες.
(Ιδέτε Τίτου Γιοχάλα : «Γεώργιος Καστριώτης  Σκεντέρμπεης», Εκδόσεις ΔΩΔΩΝΗ).
Γι' αυτή τήν σπουδαία στρατιωτική νίκη του αλλά και γιά άλλα σημαντικά πολεμικά ανδραγαθήματά του πού επακολούθησαν κατά την συμμετοχή του σε Οθωμανικές εκστρατείες εναντίον Ούγγρων, Βόσνιων, Μογγόλων κ.ά., ο Γεώργιος Καστριώτης, έλαβε την εξαιρετική τιμή να επονομασθεί από τόν ίδιο τόν Σουλτάνο, με την επωνυμία «ΙσκεντέρΜπέη» δηλαδή, όπως προαναφέραμε, «Αλέξανδρος άρχων» ή «ηγεμών».
Τό καθοριστικό αυτό γεγονός επιβεβαιώνει και «εκ πλαγίου» τήν Ελληνικότητα τού Γεωργίου Καστριώτη, εφ’ όσον αποκαλύπτει ότι κ α ι στήν συνείδηση τών επικυριάρχων του Οθωμανών Τούρκων, ο νεαρός ήρωας εθεωρείτο Ελληνικού γένους.
Ειδικώτερα δε, ήταν εκ καταγωγής ΗπειροΜακεδόνας, ακριβώς όπως και ο Μέγας Αλέξανδρος, από μέν τον πατέρα του Φίλιππο, βασιλιά τών Μακεδόνων, από δε τήν μητέρα του MυρτάληΟλυμπιάδα, θυγατέρα τού βασιλιά τών αρχαίων Ηπειρωτών Μολοσσών.
Όμως και ενώ επιφανειακά τουλάχιστον ο Σκεντέρμπεης, ως εξισλαμισμένος όμηρος, φαίνονταν νά έχει ενσωματωθεί και αφομοιωθεί πλήρως στήν Οθωμανική στρατιωτική ιεραρχία όπου η ανέλιξή του ήταν ραγδαία, η διαδοχική δηλητηρίαση τών δύο αδελφών του (γιά τον 3ο αδελφό του λέγεται ότι είχε γίνει μοναχός στο όρος Σινά…) και ο επίσης ύποπτος θάνατος τού πατέρα του περί το έτος 1439, τόν «αφύπνισαν» βίαια και άρχισε νά έχει μυστικές επικοινωνίες μέ επιφανείς άνδρες τής πρώην πατρικής του επικράτειας, αναζητώντας τήν κατάλληλη ευκαιρία γιά νά ξεφύγει από τούς Τούρκους.
Η ευκαιρία τού δόθηκε τό θέρος τού έτους 1443, στήν πόλη Νίσσα τού Κοσσυφοπεδίου, κατά τήν διάρκεια σημαντικής μάχης τού Οθωμανικού στρατού (τής αριστερής πτέρυγας τού οποίου ηγείτο ο ίδιος ο Σκεντέρμπεης), εναντίον στρατιάς Ούγγρων, Βοσνίων και Σέρβων υπό την ηγεσία τού Μαγυάρου (δηλαδή Ούγγρου) ήρωα Γιάνκου Χουνεντουάρα, πού δεν ήταν άλλος από τόν περίφημο, γιά τούς αντιτουρκικούς πολέμους του, «Ιωάννη Ουνυάδη» τών Βυζαντινών χρονογράφων άλλως τόν «Λευκό Ιππότη» τών Καθολικών Χριστιανών.
Στήν συγκεκριμένη μάχη ο Σκεντέρμπεης (ίσως κατόπιν προσυνεννοήσεως μέ τόν Ουνυάδη…) αποσπάσθηκε αιφνιδιαστικά από τήν Οθωμανική παράταξη επικεφαλής μικρού στρατιωτικού σχηματισμού από αφοσιωμένους Ηπειρώτες τής σωματοφυλακής του και, καλπάζοντας νυχθημερόν, διέφυγε στήν πόλη Κρόια όπου και κατόρθωσε να καταλάβει τό πατρογονικό του εξαιρετικά οχυρό κάστρο, παραπλανώντας μέ ευφυές στρατήγημα τήν Τουρκική φρουρά πού τό κατείχε.
[ Γιά τούς λάτρες τών ιστορικών λεπτομερειών αναφέρουμε ότι, το φρούριο τής Κρόιας είχε κατασκευασθεί από τούς Βυζαντινούς και το έτος 1250 μ.Χ. κατέχονταν από τον Δεσπότη τής Ηπείρου Μιχαήλ ΑγγελοΚομνηνό (ιδέτε Επίτομο Λεξικό «ΗΛΙΟΥ», σελ. 2546) δεδομένου ότι το «Δεσποτάτο τής Ηπείρου» στην ακμή του, προς Νότον μέν είχε όρια τον Αμβρακικό κόλπο, προς Βορράν έφθασε να κατέχει εδάφη τού σημερινού κράτους τού Μαυροβουνίου, προς Ανατολάς προστατεύ ονταν από την επιμήκη οροσειρά τής Πίνδου και τών Βορειοηπειρωτικών βουνών και πρός Δυσμάς κατείχε την αντίστοιχη παραλιακή «ζώνη» τού Ιονίου πέλαγος και τής «εισόδου» στην Αδριατική θάλασσα.]



 

Σήμερα είναι:

Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2019

Συνδεδεμένοι τώρα:

Έχουμε 16 επισκέπτες συνδεδεμένους

Αυτόματη Μετάφραση

Greek English French German Italian

Γίνε μέλος



RocketTheme Joomla Templates